MIS-C 1 en de leuzen van de campagne

We begonnen met vaccineren bij de oudste mensen en daar zat enige logica in, want daar vallen gewoon de meeste slachtoffers. Sterker nog, daar vallen bijna alle slachtoffers. Helaas werkt de vaccinatie minder goed bij de mensen die ouder worden omdat het immuunsysteem minder goed werkt naarmate we ouder worden (net zoals onze ogen oren nieren etcetera). Dat heet immunosenescens. Die veroudering zit ons in de weg zowel bij de natuurlijke afweer als bij de afweer die opgebouwd moet worden door een vaccinatie. 

         Toen kwamen de zwakkeren mensen met een afwijking in dat immuunsysteem. Het spreekt vanzelf dat je die ook wil beschermen. Maar ook daar blijkt dat de vaccinatie (begrijpelijkerwijs net zoals bij de ouderen) niet zo heel goed helpt. 

         Toen gingen we cohortsgewijs richting steeds lagere leeftijden. Was bij de hogere leeftijden en de zwakkeren individuele bescherming de inzet, naarmate we jonger worden (cohort 18 t/m 70) is de reden om te vaccineren geworden: groepsimmuniteit. De zin die daarbij hoort: “je doet het voor een ander “. Helaas lukt dat niet zo goed omdat de vaccinatie maar tijdelijk en gedeeltelijk tegen overdracht werkt. 

         En bij het cohort tussen de 12 en 18: “je wilt toch niet dat door jou gedrag opa en oma ziek worden?”. In deze groep ontstond er wel een beetje discussie natuurlijk. Kunnen en mogen kinderen van die leeftijd zelfstandig een beslissing nemen? Ze mogen geen alcohol. Ze mogen niet stemmen. Maar ze mogen wel zelfstandig beslissen of ze een prik nemen. Dat noemen wij “informed consent”. Dat is een mooie uitdrukking voor “Je weet het niet maar je luistert gewoon naar de argumentatie van de dokter”. Maar de meeste kinderen deden het niet omdat ze zo bang waren voor een ziekte die hun nauwelijks raakt (zo wisten ze langzamerhand wel). Ook niet van wege puur altruïsme maar om de vrijheid die ze was afgepakt weer terug te krijgen. Vakantie!

         Inmiddels zijn we bij de kinderen tussen de zes en de 12 aangekomen. Bij dit cohort hoort ook een zin. Gisteravond op het NOS Journaal, wat voor de meeste Nederlanders nog altijd de belangrijkste informatiebron is, hoorde ik een collega van mij zeggen: “Ouders kunnen dit heel goed zelf beslissen”. 

 

Bij ieder cohort een nieuwe zin, en nieuwe spreuk maar ook een nieuwe “zin” in de zin van: een nieuwe argumentatie: De kans op MIS-C. 

Mis is niet een afkorting van “misterieus”. Maar van Multisystem Infammatory Syndrom - COVID-19. 

Kans 1 op 5000 (geschat). Tot nu toe 200 kinderen met dit syndroom opgenomen in Nederland.  Kinderen 0 tot 15: 2,7 miljoen.  2/3 heeft antistoffen: dus 0,00011111.

         Nog “one cohort to go” en dan krijgt de Jonge (postuum) zijn zin. Het laatste cohort is van 0 tot 6 en dan zitten we in het Rijks Vaccinatie Programma. Daarbij hoort in de toekomst misschien wel de zin: “we hebben het onderzocht en het is veilig” of “We hebben de COVID-19 vaccinatie  ondergebracht  in  het prikje wat uw kind nu al krijgt in het RVP. Dit om het aantal keren dat uw kind in totaal een prikje krijgt te beperken”. (prikje = een kleine prik).  

 

En de vaccinatie trein dendert door alles met zich mee sleurend. 

Tot 100% gevaccineerd is. 

 

Zoals u misschien weet uit mijn eerdere posts, ik ben opa. Ik ben zelfs huisarts (geweest). Ik heb 34 jaar lang vragen beantwoord over vaccineren in het kader van het RVP. Afwegingen over de kans om ziek te worden van deze akelige infecties of de bijwerkingen op korte of lange termijn van een vaccinatie. Afwegingen over individuele of groepsimmuniteit. Dat is niet altijd makkelijk, maar bij Difterie Kinkhoest Tetanus Polio praat je wel over iets anders dan bij COVID-19. 

Gelukkig hoef ik dat niet meer.

“Ouders kunnen dat heel goed zelf beslissen”.

Toch?

 In MIS-C  2  beantwoord ik 5 vragen. Met die antwoorden zou je misschien kunne beslissen of je je kind laat vaccineren 

Januari 2022