Kardinale fouten bij epidemiebestrijding

 

Kardinale fouten in de epidemiebestrijding.  

Sinds de QR-code als beloning voor gevaccineerd zijn is ingevoerd, lopen de besmettingscijfers weer op. De reden: de overheid voerde slechts één campagne, namelijk inzetten op een zo hoog mogelijke vaccinatiegraad. En dat ten koste van de overige drie manieren een epidemie te bestrijden: de preventieve maatregelen van 2020, vroegtherapie en inzetten op een verbetering van de algemene gezondheid.  Het zou een stabiele stoel met 4 poten kunnen zijn, maar de regering koos voor balanceren op de traditionele éénpotige melkkruk.

De start van de epidemiebestrijding was de campagne in 2020: preventie via hygiënische maatregelen, uitlopend op een bonte verzameling van maatregelen, de lockdown.

In dit pakket zitten een paar essentiële maatregelen tegen een epidemie. De belangrijkste: als je een besmetting kunt overdragen (en dat kan als je COVID-19 hebt, maar, zij het in mindere mate, ook na vaccinatie!), isoleer je je van anderen. Wat er nu in 2021, in de tweede campagne gebeurt is dat medisch noodzakelijke maatregelen ingeruild worden voor een onverantwoord vrij gedrag met een QR-code. Weinigen waren verbaasd dat besmettingen weer stegen na “Dansen met Jansen”. Maar de regering hoort kennelijk niet bij diegenen die ook maar enig begrip hebben van het bestrijden van een epidemie. Vaccinatie wordt door de regering op oneigenlijke wijze aantrekkelijk gemaakt. Uiteindelijk is het een kapitale blunder als zij de QR- code als premie geeft op de vaccinatie en de 2020 maatregelen worden afschaft. Het zijn niet de niet-gevaccineerden die een bedreiging zijn, maar voor het wederom opvlammen van de epidemie moeten we kijken naar dit onverantwoordelijke beleid, omdat de Jonge eenvoudigweg negeert dat de vaccinatie niet alleen een onvolledige dekking geeft van bescherming tegen ziekte maar veel belangrijker, dat deze op termijn niet volledig beschermt tegen overdracht van COVID-19.

Naast deze twee campagnes zijn er twee andere poten onder de stoel van de epidemiebestrijding waar onze regering kansen laat liggen. 

Op de eerste plaats is dat de actieve positieve preventie. Het zelf werken aan je gezondheid en daarmee de weerstand vraagt een actieve ondersteuning van de regering. Maar de regering heeft de coronacrisis niet aangegrepen om mensen te stimuleren om via een verbetering van de gezondheid hun kwetsbaarheid voor het virus te verminderen. Overigens: de meeste doden kenmerkten zich door aandoeningen als obesitas, diabetes en hypertensie die al jaren geleden in een preventief ingestelde gezondheidszorg hadden kunnen worden aangepakt. Dat deze campagne te laat komt is een oneigenlijk argument. Immers, mensen die nu doodgaan hadden bijna twee jaar intensief richting een andere leefstijl kunnen worden gedirigeerd, en de mensen die nu de dans ontspringen moeten niet een volgende epidemie alsnog het slachtoffer worden van een ongezonde leefstijl.  

Veelal wordt gesteld dat leefstijl maar moeizaam verandert. Dat is een bizarre opmerking uit de mond van mensen, die vervolgens een mondkapje opdoen, geen handen schudden, die niet meer bij opa en oma op bezoek gaan, hun kinderen thuishouden, thuiswerken. Hoezo is het niet mogelijk om leefstijl te veranderen? Als de overheid nu eens, net zo enthousiast als ze dat nu doet met de coronamaatregelen, ook met betrekking tot lifestyle de juiste begeleidende maatregelen treft (bijvoorbeeld de op 1 januari 2019 verhoogde  BTW op groente een fruit verlagen) en dit via persconferenties uitdraagt? 

De 4e poot die afgezaagd is onder de epidemiebestrijdingsstoel, is de vroegtherapie. 

Als Covid-19 een A-ziekte is, rechtvaardigt dat het stimuleren van onderzoek naar vroegtherapie als HCQ/zink en Ivermectine. Echter succes van deze interventies zou de vaccinatiecampagne in gevaar brengen. Ze werden door de overheid actief tegengewerkt, zoals bijvoorbeeld via het in het vooruitzicht stellen van hoge boetes voor artsen die zich aan deze “kwakzalverij” zouden bezoldigen.

In de campagne tegen COVID-19 zijn 3 van de 4 poten van de preventie bewust geofferd aan die ene poot, vaccinatie.  Gaandeweg is vaccinatie een doel op zich geworden wat ook zichtbaar wordt wanneer  individuele bescherming als doel vervangen wordt door groepsimmuniteit.

Of die praktisch gezien haalbaar is, is de vraag nu het duidelijk wordt dat elkaar besmetten na verloop van enige tijd toch weer mogelijk is.

Nu de druk op de zorg weer toeneemt staat de regering voor de lastige taak de essentiele maatregelen van 2020 weer in te voeren, en dat zal moeizaam gaan omdat de bevolking niet het gevoel heeft dat het  eerder gedane beloftes uitbetaald heeft gekregen. 

Daarom is het zo kortzichtig om de preventie-stoel met 4 poten te vervangen door het melkkrukje, met slechts 1 poot, omdat die geleidelijk aan minder sterk blijkt te zijn dan gehoopt. Zelfs al is (op korte termijn) vaccinatie een krachtig middel, de overheid maakt een kardinale fout door bij een groot probleem één campagne te promoten ten koste van 3 andere.